vrijdag 30 april 2010

Kiezen of delen

Kiezen of delen

Die keus werd me vroeger thuis altijd met enig ongeduld voorgehouden, misschien omdat je dan niet door zou hebben dat je in beide gevallen minder over zou houden dan voor je beslissing.

Is dat trouwens wel zo? Hou je minder over?

Of geeft delen meer, meerwaarde, meer terug?

Dat  borrelde in me omhoog n.a.v. een reünie waarin we na 30 jaar verhalen met elkaar deelden. Levensverhalen waarin, als ze over moeilijke gebeurtenissen verhalen, vaak niets te kiezen viel. Of toch wel?

Ja, namelijk het antwoord als je tenminste in staat bent je verhaal als een vraag te zien die het leven je stelt.

Als iets wat het leven je heeft mee te delen.

Dan valt er opeens heel wat te kiezen: of je accepteert, -je jezelf activeert of verzet

of als slachtoffer terug gaat zitten bijvoorbeeld.

Kiezen houdt ook in dat je verantwoordelijk bent voor je keuze, de consequenties draagt.

Dat verklaart ook een beetje waarom er bij mij destijds een soort van lichte weerstand optrad: alsof ik intuïtief al wist dat je het risico nam van de verkeerde keuze en op-de-blaren-zitten

én dat je moest kiezen tussen alternatieven die je zelf nooit uitgezocht zou hebben!

Kiezen is moeilijk.

En zo bleek het in het leven-s-echt ook te zijn.

Ziekte, werkloosheid, scheiding: waar is het leuke alternatief? Welke weg is de kortste route -terug- naar succes, maatschappelijk geslaagd zijn?

Weg uit de crisis. Weg uit de positie van -maatschappelijk- tot last zijn.

En helpt het dan als je gaat delen? Met anderen, vrienden, collega’s, een therapeut?

Vaak wel, als die ander tenminste de moed heeft bij jou en je verhaal te blijven.

Want dat is iets wat we zo mogelijk nog minder geleerd hebben: delen in de zin van leed delen en de onmacht en het verdriet waarmee dat vaak gepaard gaat uithouden.

Verdragen dat je geen goed antwoord voor de ander kunt geven.

Ik hoop voor mijn oud-klasgenoten dat ze allemaal op hun zoektocht mensen hebben ontmoet die zo met ze wilden delen.

Wat ik in ieder geval merkte was dat de meesten mooie, sterke mensen waren geworden

en dat dat niet zozeer afhing van hun maatschappelijk succes, maar meer van de keus die ze gemaakt hadden als antwoord op hun levensvragen.

Wat mij betreft dus: kiezen en delen.

Reageren ? Wil jij levensvragen delen dan kun je ook voor ons kiezen: zie www.wending.nu.

Marlene Brussaard, maart 2010

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of living : kunst als 'heler' voor de ziel

The Art of living:  kunst als “heler ‘voor de ziel.

Net drie dagen lang acht Musea bezocht, van Venlo tot Groningen. Van metaalkunst uit Georgië van ver voor 500 A.D. tot veel  schilderkunst uit de 20e en 21e eeuw. Vooral indruk maakten de 20ste eeuwse vaste collecties,  Afrika en, tot mijn eigen verwondering, de portrettisten. Het was voor het eerst dat ik me goed realiseerde dat in zekere zin bij een gelukt portret de geportretteerde en de portrettist samenvloeien op het doek.

.

Wat doet zo’n reis met je:  weg- zijn, vermoeiend, veel indrukken, veel be-  en ontroering. Kunst is een onderschat fenomeen als ‘heler ‘van de ziel. Hoewel ik een heel groot deel van mijn leven betrokken ben bij moderne kunst, kwam deze notie relatief laat. In een moeilijke fase.

 

‘Overbelasting’( zouden we dat nu burnout noemen ?) was de diagnose. Naar de dokter met de verwachting: ‘ga jij nu maar twee weken uitrusten’.   Hij had een heel andere boodschap, waar ik op dat moment om kon vloeken . ‘Ga jij maar de oorzaken oplossen, en gebruik de natuur en de kunst als rustgever’ .  Achteraf had hij in alles gelijk.  De natuur ( waar de meesten van ons van vervreemd zijn) als rustbrenger kende ik wel. Maar kunst …?!  Ja dus, zoals ik inmiddels van meerdere cliënten waar ik deze boodschap aan mee kon geven,  terug gehoord heb.

Kunst raakt en heelt de ziel, als je je openstelt voor de opgeroepen gevoelens.

Reageren ?  Herkenbaar ?  Op zoek naar een coach ? Zie www.newshoestoday.com/levenskunst

Oscar Meijn, april 2010

Posted via email from newshoestoday's posterous

The Art of living: kunst als 'heler' voor de ziel

The Art of living:  kunst als “heler ‘voor de ziel.

Net drie dagen lang acht Musea bezocht, van Venlo tot Groningen. Van metaalkunst uit Georgië van ver voor 500 A.D. tot veel eeuw schilderkunst uit de 20e en 21e eeuw. Vooral indruk maakten de 20ste eeuwse vaste collecties,  Afrika en, tot mijn eigen verwondering, de portrettisten. Het was voor het eerst dat ik me goed realiseerde dat in zekere zin bij een gelukt portret de geportretteerde en de portrettist samenvloeien op het doek

.

Wat doet zo’n reis met je:  weg- zijn, vermoeiend, veel indrukken, veel be-  en ontroering. Kunst is een onderschat fenomeen als ‘heler ‘van de ziel. Hoewel ik een heel groot deel van mijn leven betrokken ben bij moderne kunst, kwam deze notie relatief laat. In een moeilijke fase.

 

‘Overbelasting’( zouden we dat nu burnout noemen ?) was de diagnose. Naar de dokter met de verwachting: ‘ga jij nu maar twee weken uitrusten’.   Hij had een heel andere boodschap, waar ik op dat moment om kon vloeken . ‘Ga jij maar de oorzaken oplossen, en gebruik de natuur en de kunst als rustgever’ .  Achteraf had hij in alles gelijk.  De natuur ( waar de meesten van ons van vervreemd zijn) als rustbrenger kende ik wel. Maar kunst …?!  Ja dus, zoals ik inmiddels van meerdere cliënten waar ik deze boodschap aan mee kon geven,  terug gehoord heb.

Kunst raakt en heelt de ziel, als je je openstelt voor de opgeroepen gevoelens.

Reageren ?  Herkenbaar ?  Op zoek naar een coach ? Zie www.wending.nu

Oscar Meijn, april 2010

Posted via email from wendingnu's posterous