Tijd en de beleving daarvan zijn intrigerende verschijnselen. In het klein is tijd al een factor die voortdurend (!) vraagt om onontkoombare overgave. Het behoort tot de dingen die we volstrekt niet kunnen beïnvloeden. Datzelfde geldt ook voor onze leeftijd. Subjectief heeft leeftijd blijkbaar veel waarde. Hoe vaak vraag je daar naar of wordt je daar naar gevraagd ?
Ik vindt de vraag naar de innerlijke, subjectieve kernleeftijd wel een mooie….. ‘Hoe oud ben jij eigenlijk ?’ Antwoorden zijn vaak verrassend en sprekend , en de verschillen met de objectieve leeftijd groot.
Tijdens een Change trek ( zie www.newshoestoday.com/site/offerings/changetrek ) arrangeren we een verrassende ontmoeting tussen onze reizende groep en Paul de Bot. Een ontmoeting die zonder een poging tot regie uitloopt op een soort kennismaking met hem. Ik herinner mij flarden….
Paul de Bot is hoogleraar Business en Spiritualiteit ( welk een paradox !) te Nijenrode. Zijn oorsprong is Indonesië. Een jaar solitair opgesloten in de dodencel in een Jappenkamp, daarna Commando geworden in het leger. Afgestudeerd als kernfysicus, en nog een handvol andere studies afgerond in zijn leven, waaronder klinische psychologie. Heeft vaak gependeld tussen Oost en West. Is tot hoogleraar benoemd na emeritaatsdatum en kan dus niet meer met emeritaat…. Zijn dag is er voor zijn studenten, dat wil zeggen van 11 uur in de morgen tot 2 uur in de nacht, de ochtend van 9 to 11 is voor hemzelf.
“Hoe oud bent u ?” ‘84’
“Wat is uw innerlijke subjectieve kernleeftijd ?” ‘IK ben zo oud als degene met wie ik in dialoog ben’
Voel je je aangesproken ? Reageren ? Op zoek naar een coach ? Zie www.newshoestoday.com/site/offerings/coaching_en_changetrek
Oscar Meijn, maart 2010
maandag 15 maart 2010
maandag 8 maart 2010
Voor mij is Margritte een geniaal intellect in zijn werk maar ook in zijn soms vage en sterk filosofisch aandoende uitspraken. Wat mij boeide is de impact van twee dingen op zijn oeuvre: 1. die van een hechte kleine groep mensen om hem heen en 2. de noodzaak van zichzelf te voorzien in levensonderhoud.
Na een langere periode van flirten met opkomende kunstrichtingen, leidde het geloof van een kleine hechte groep kunmstenaars in het surrealisme, waar Margritte toe behoorde, tot zijn eigen onmiskenbaar eigenzinnige soort surrealistische werken. Hun steun was ongetwijfeld vitaal in deze stap. Veel later creëert hij een breuklijn door weer terug te keren naar meer impressionistische werken. Teleurgesteld laat zijn omgeving hem in de steek en pakt Margritte daarna gedesillusioneerd zijn surrealisme met zijn karakteristieke handschrift weer op.
Ionas is zijn enige galeriehouder in zijn laatste levensperiode. Het is zijn hoogtepunt in faam tijdens zijn leven. Maar werkte Ionas ook als korset ? Hij houdt Margritte op het spoor van zijn inmiddels bekende handschrift. Een periode die Margritte de kritiek oplevert dat zijn succesvolle thema's wel vaak in zijn kunstwerken terugkeren.
Boeiend zijn ook enkele van Margitte bekende citaten waarin hij de hierboven geschetste impact 'keihard' ontkent:
'naar mijn weten waren er geen omstandigheden die mijn karakter of mijn kunst hebben gedetermineerd' en 'ik houd niet van geld, noch om zichzelf noch om wat het verschaft, want ik begeer niets van wat men kent'
Margritte: een mooi voorbeeld van een spanningsveld: (levens-) kunst vraag om vrijheid, maar de sociale/economische werkelijkheid slaat steeds beperkende paaltjes. Herkenbaar ? Of is er slechts sprake van schijnbare tegenstellingen ?
Op zoek naar een coach of counselor ? Zie http://www.wending.nu/
Oscar Meijn, feb 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)


