Italië heeft een prachtige rijke westers-culturele geschiedenis. Oudere volkeren, Phoeniciërs,Grieken, Romeinen, Byzanthijnen, Saracenen, Noormannen, Arabieren, Fransen,Spanjaarden,enz. : een voortdurende gewijzigde overheersing, die vaak voortbouwde op de vorige. Het lijkt net of die geschiedenis zich slechts handhaaft in een toeristisch belang. De gemiddelde Italiaan zoekt de kust op en niet zijn culturele geschiedenis. Moderne kunst lijkt aan een kort eindje te trekken. Wat tot de 19e en 20ste eeuw behoort ( religieuze objecten daargelaten) worden overgelaten aan de verloedering. Alles vervuilt. Iedereen wordt verondersteld zijn vuil te dumpen op verzamelplaatsen die dan weer dagelijks geleegd worden. Zijn de bakken vol, dan gaat het de straat op. Stinkplekken dus ook. Geweldig veel zwerfvuil, waarvoor ook geen moraal bestaat. Een paar dorpen gezien die het voor elkaar lijken te hebben. Er is altijd wel lawaai, ook van stemmen. Een wonderlijk laag eco- en cultureel bewustzijn lijkt het wel. En dat met zo’n geschiedenis. Een gevoel van egocentrisme, vreten en snoepen, overbevolking en ruimtegebrek dringt zich op. Onderhoud staat laag op de prioriteitenlijst.
Op de snelweg in Sicilië begeeft mijn remsysteem het. We worden naar de MB garage gesleept. Aan het eind van de dag weten we dat er een onderdeel in Duitsland besteld moet worden. 5 werkdagen later arriveert het. Alle spullen voor een verblijf in een hotel op de fiets gepakt en op weg naar het centrum. Redelijk snel een hotel gevonden en dan maar even om de hoek een Pizza eten. Dat was een vergissing. Ga nooit Pizza eten in een tent met lage omzetsnelheid. Allebei aan de diaree, maar Thea zo ernstig dat de diaree de dag daarna beperkt bleef tot bloed. In de avond dus maar de eerste hulp opgezocht bij het grootste ziekenhuis. Achteraf een goede gok, het bleek een academisch ziekenhuis te zijn. Maar wat een verschil met Nederland. Grote chaos versterkt doordat hele families andere patiënten op komen zoeken. Waarom iemand geholpen wordt en in welke volgorde, Joost mag het weten. Wat ook gelijk opviel was beperkte hygiëne en dat mensen van de familie beddengoed gingen halen voor mensen die op een bed lagen.
Taal is gelijk een probleem, met de artsen, maar vooral met het verplegend personeel die er van uit gaan dat je Italiaans spreekt. Professioneel gezien zijn we goed geholpen ( dat laat de backing van de second opinion die we steeds vanuit Nederland ter beschikking hadden zien). Maar wat een ervaring: je eigen WC papier meenemen, zeer beperkt aanbod qua voedsel, geen of beperkte infovoorziening, om enkele meters naar een ander gebouw te gaan komt de ambulance voorrijden. Uiteindelijk worden het 8 dagen opname om een endoscopisch onderzoek te doen, gelukkig niets aan de hand !
Iets van planning lijkt niet te bestaan, je moet steeds roepen om gehoord te worden en aan de beurt te komen. Met smeken en handtekeningen wordt Thea gelukkig twee dagen overdag losgelaten en kan ze toerist spelen, maar in de nacht weer het hok in. Buiten bezoekuren zit het systeem potdicht ( wat begrijpelijk is met die Italianen !). Het verplegend personeel ontdooid en wordt met de dag vriendelijker. We leren sneller Italiaans en krijgen wat mee van de grote familiale warmte die er tussen de mensen is. Die warmte heeft ook zeker een element van ‘verplichting’, goed merkbaar bij de eerste hulp. Dan komt langzamerhand zo het eerste uur de hele familie binnenzetten, iedereen bemoeit zich met alles, maar een uur later is die patiënt weer aan zijn lot ‘overgelaten’…….
Het is altijd een enorm gebabbel om je heen als er zich Italianen in de buurt bevinden. Aan de ene kant is het jammer dat je niets verstaat, maar het schijnt ook zo te zijn dat publiekelijk ook allerlei trivialiteit gedeeld wordt. Gevoelsmatig gaat het langzamerhand behoren tot het hoge niveau van in dit geval auditieve vervuiling. Dat je daaraan blootgesteld wordt, ook met luider stem lijkt niemand te deren. Ik herinner me een uitspraak van mijn oude vriend Piet Coelewij, getrouwd met een Napolitaanse, dat het ergste wat een Napolitaan kan overkomen gebrek aan gesprekstof is, en dat dat dan het onderwerp van gesprek moet worden…
Volgende keer meer.
Reageren ? Opzoek naar een coach ? Kijk op www.wending.nu of neem contact met 06-55751644 begin_of_the_skype_highlighting of info@wending.nu
Het gaat veeleer over waar - zijn, dan over echtheid / authenticiteit
Straks zal de zon de aarde verbranden.
CV MEIJN CONSULTANCY
MOB : +31655751644
Home office: +31402906630
Mail : m.meijn@onsnet.nu
skype: oscarmaarten
Sites: www.wending.nu / www.weefhuis.com /www.meijnconsultancy.nl /www.newshoestoday.com /
Blog: http://www.wendingnu.posterous.com
Posted via email from wendingnu's posterous
