We zijn bijeen met een mooie gezelschap. Om een opdracht uit te voeren is het wenselijk om ons in drie subgroepen te splitsen. We zijn gewend om vormen te gebruiken waarin het toeval bepaalt wie in welke groep zit. Maar we zijn ook steeds in voor andere werkvormen. Iemand stelt voor om onze drie gasten om de beurt iemand te laten kiezen.
Een oude hardnekkige herinnering komt boven. Zo deden we dat ook op het voetbalveld. Twee spelers ‘poten’ om te bepalen wie de eerste keus mag doen en dan worden om de beurt spelers gekozen. Doel is dan om zo gelijk mogelijke ploegen samen te stellen, zodat er een ‘eerlijke’ wedstrijd kan plaats vinden. Mijn herinnering wordt denk ik vooral ingegeven door mijn ongemak bij het kiezen van de laatste, dus in het oordeel mindere spelers. Dat kon zich dan iedere keer opnieuw voltrekken. Zij worden publiekelijk als slechter beoordeeld, niet fijn en zeker niet goed voor het zelfvertrouwen. Waarom deed ik niets aan het ongemak ? Met de kennis van nu: wel, het was conventie; het belang van ‘gelijke’ teams woog zwaar; het is ‘not done’ om daar over te beginnen of …..
Een simpel voorbeeld van hoe vanzelfsprekende conventies zich soms weinig aantrekken van consequenties op het gebied van beleving en persoonlijke ontwikkeling.
Gelukkig wordt ons gezelschap gekenmerkt door veel veiligheid en warmte; de laatst gekozenen sluiten zich met een glimlach aan bij hun subgroep. Maar toch …. Een volgende keer graag anders.
Op zoek naar een coach ? Zie www.wending.nu of www.newshoestoday.com/site/whatwedo/coaching/ of bel 06-55751644
