the Art of living: oordelen

“Ik moet bij alles zeggen wat ik vind. Mensen zonder mening vind ik saai. Van Zwijgende mensen wordt ik helemaal naar” . Aan het woord is de schrijver Nico Dijkshoorn. Zinnetjes die me wel aanspreken.

Het is  jammer als een cultuur van tolerantie en constructiviteit wordt gebouwd op  ”je oordeel uitstellen”  en  “je mag niet oordelen ( want dat is veroordelen)” alsof daar in zichzelf geen oordeel onderligt.  Voor je het in de gaten hebt krijg je in het gedrag zwijgzaamheid, ‘Laissez- faire’, onverschilligheid.

Ik vind het prachtig als er meningen zijn over de werkelijkheid , en dus ook over elkaar. Ze zijn er m.i. voortdurend, vooral in het grotere deel van ons zijn dat ik voor het gemak maar even aanduid als het onbewuste. Zo blijkt bijv. uit hersenonderzoek dat ons ‘oordeel’ over het gezicht van iemand anders gemiddeld wordt afgerond in 127 milliseconde!

Een mening bevat impliciet altijd een ijking, een referentie waaraan gewaardeerd wordt. Het is goed je daarvan bewust te zijn, deze leveren  het kader waarmee je naar de werkelijkheid kijkt in waarderende zin.

Meningen  (en dus oordelen) zijn noodzakelijk om te kunnen leren en voor vooruitgang; zonder evaluatie en terugkoppeling kan een geheel niet verbeteren.

Het is wel mooi als meningen verbonden blijven met een onderliggende grondhouding of referentiekader waar begrippen aan de orde zijn als: betrokkenheid, respectvol, constructief.  Dan realiseer je je dat een mening het karakter heeft van tegelijk open blijven staan, van vluchtigheid en veranderlijkheid. Veeleer een uitnodiging naar de ander. Zo blijft ook het eigen referentiekader openstaan voor leren.

Kortom:  laat je niet tot zwijgzaamheid verleiden, maar spreek je uit ! Op naar de verschilligheid !

Reageren ? Op zoek naar een coach ? Zie www.newshoestoday.com/levenskunst

Oscar Meijn, mei 2010

Posted via email from newshoestoday's posterous

The Art of living: oordelen

“Ik moet bij alles zeggen wat ik vind. Mensen zonder mening vind ik saai. Van Zwijgende mensen wordt ik helemaal naar” . Aan het woord is de schrijver Nico Dijkshoorn. Zinnetjes die me wel aanspreken.

Het is  jammer als een cultuur van tolerantie en constructiviteit wordt gebouwd op  ”je oordeel uitstellen”  en  “je mag niet oordelen ( want dat is veroordelen)” alsof daar in zichzelf geen oordeel onderligt.  Voor je het in de gaten hebt krijg je in het gedrag zwijgzaamheid, ‘Laissez- faire’, onverschilligheid.

Ik vind het prachtig als er meningen zijn over de werkelijkheid , en dus ook over elkaar. Ze zijn er m.i. voortdurend, vooral in het grotere deel van ons zijn dat ik voor het gemak maar even aanduid als het onbewuste. Zo blijkt bijv. uit hersenonderzoek dat ons ‘oordeel’ over het gezicht van iemand anders gemiddeld wordt afgerond in 127 milliseconde!

Een mening bevat impliciet altijd een ijking, een referentie waaraan gewaardeerd wordt. Het is goed je daarvan bewust te zijn, deze leveren  het kader waarmee je naar de werkelijkheid kijkt in waarderende zin.

Meningen  (en dus oordelen) zijn noodzakelijk om te kunnen leren en voor vooruitgang; zonder evaluatie en terugkoppeling kan een geheel niet verbeteren.

Het is wel mooi als meningen verbonden blijven met een onderliggende grondhouding of referentiekader waar begrippen aan de orde zijn als: betrokkenheid, respectvol, constructief.  Dan realiseer je je dat een mening het karakter heeft van tegelijk open blijven staan, van vluchtigheid en veranderlijkheid. Veeleer een uitnodiging naar de ander. Zo blijft ook het eigen referentiekader openstaan voor leren.

Kortom:  laat je niet tot zwijgzaamheid verleiden, maar spreek je uit ! Op naar de verschilligheid !

Reageren ? Op zoek naar een coach ? Zie www.wending.nu

Oscar Meijn, mei 2010

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of living: Tijd, verval en onderhoud

Tijd zoals de klok die aangeeft is waarschijnlijk 1 van die dingen die ons in het leven overkomt, zonder dat de mensheid ze kan beïnvloeden. Overgave is wat ons rest. Hoewel….
Aan tijd lijken een aantal wetmatigheden verbonden. De materiële wereld toont verval waar we een aantal woorden voor gebruiken: verrotten, eroderen, vergaan enz. Voor het leven geldt datzelfde, maar dan na de dood. Zo gauw we waarde aan iets toekennen verrichten mensen ( soms heel kostbare) activiteiten om het verval tegen te gaan. Denk dan bijv. aan restauraties maar ook aan de wereld van cosmetica.  Veel inspanning dus voor de wereld van onze fysieke omgeving en ons fysieke bestaan. En hoe staat het dan met dat wat wij onze ziel noemen, onze geest, onze persoonlijkheid. Heeft die geen last van verval ? Heeft die geen onderhoud nodig ?  Vragen die je in het achterhoofd spelen die de nodige tijd en energie niet krijgen, ondernemende beslissingen die liggen te wachten. Het is zeer opvallend hoe weinig wij , vaak levend in de waan van de dag, reflecteren, aandacht geven aan ons eigen onderhoud.

Een mooie vorm is die van Changetrek. Je wordt fysiek mee op reis genomen, als metafoor voor het maken van je mentale reis. Blijf niet dagloos in het voorzien van je eigen onderhoud, maar gun jezelf een prachtige dag.  Zie www.changetrek.com.

Of ga een dialoog aan.

Reageren ?  Op zoek naar een coach ? Zie www.newshoestoday.com/levenskunst

Posted via email from newshoestoday's posterous

The Art of Living: leven als een film

Ik heb ‘m gezien: de film die laat zien hoe het eruit ziet waar de sprookjes op houden.

En ze leefden nog lang en gelukkig

In deze film “le père de mes enfants” was het niet lang, althans niet voor de man.

En niet gelukkig, althans niet voor de vrouw. Leek het.

En de stief-kinderen, want die waren er ook, konden niet weglopen of wakker gekust .

En toch was dit het vervolg, het echte leven waarin al die universele wetten zich af spelen in vormen en kleuren die je bijna gedachteloos herkent of die je verrassen omdat ze zo herkenbaar zijn.

Het was niet vrolijk, nee het was echt. En daar zat’m de kracht: het was zo echt.

Niet ge-fotoshopt in emoties en verhoudingen, niet opgeleukt of weggezapt, maar echt en voluit in beeld.

Het zou jouw leven kunnen zijn, waarbij je dan hoopt dat je zo dicht bij jezelf en elkaars emoties kunt blijven.

Dat er liefde is die boven omstandigheden en tijdsdimensie heen ragfijn voelbaar is.

Dat zo goed mogelijk in het echt goed genoeg is en voldoende om door te gaan.

Het deed me beseffen dat voelen en weten, uiterlijke en innerlijke beleving totaal verschillende dingen zijn. En dat je daar ruimte voor moet maken en gunnen.

Er was ook een stukje irritatie: juist omdat het zo werkelijk was, bood deze film geen enkele ruimte om te ontsnappen uit de eigen realiteit en was in die zin confronterend.

Wil ik ontsnappen dan, wil ik het sprookje?

Honderd  jaar slapen en een ander door de dorens een weg laten banen?

Is mijn eigen leven niet op weg naar lang en gelukkig in de echte vorm?

Of hoe geef ik het vorm, neem verantwoordelijkheid?

Kies voor gelukkig zijn en baan me een weg daar naartoe….

Ben jij ook in het grote bos en op zoek naar het  goudklompje in jouw leven of een coach met grote oren? Kijk de film en/of neem contact op via www.wending.nu

Marlene Brussaard, mei 2010

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of living: betekenis geven

The Art of living:  betekenis geven.

Gisteren een fantastische film gezien, dit is een uitnodiging ! Het gaat om “Le père des mes enfants” van Mia Hansen-Love. Een film die je midden in het leven brengt, terwijl je er naar kijkt.

New shoes today had recent een mooie nieuwsbrief rondgezonden, met daarin de verwoording van een spontane dialoog tussen Socrates en new shoes today. Deze dialoog sloot af met de uitnodiging aan de lezer om dit gesprek in levende lijve voort te zetten in Amsterdam. Dit gesprek vond dinsdag middag  jongstleden plaats met een 20tal deelnemers.  De zondag daarvoor zetten we als organisatoren in een lang telefoongesprek de puntjes op de i.  Daarna val ik in een TV documentaire over Sam. Sam, doof en blind, in een soort spasme in de rolstoel, vanaf  zijn 10^de aan de mobiele beademing. Drie mensen kunnen met hem communiceren met aanraakgebaren op zijn gezicht. Sam haalt met excellente cijfers het VMBO !  Hij geeft het leven een cijfer 9.5 .  In Pauw en Witteman daarna zingt Sara Kroos over buitenbeentjes, maatschappelijke outcasts in ‘Nachtkaravaan’.

Er blijft wat onbehagen bij mij hangen tijdens onze dinsdagontmoeting over levenskunst. Mooie ontmoeting met mooie mensen, samen levenskunst verder brengen ? Het onbehagen roept vragen op . Zij wij de geprivilegieerden, is dit decadentie, een nieuwe wat verhulde wijze van  ego-manifestatie, creëren deze positivo’s nieuwe maatschappelijke illusies ?  

Er is iets dat niet congruent voelt, en het blijft de rest van de week wat bij me hangen.  De film “Le père des mes enfants”zet de dingen weer op zijn plaats bij mij. Levenskunst ?  Een zin als een kristal borrelt in me op :

“Vat moed, doe voort ( en ‘weet’ dat met al wie je bent) “

Het onbehagen, het gevoel van incongruentie, ze zijn verdwenen

Reageren ?  Op zoek naar een coach ? Zie www.newshoestoday.com/levenskunst

Oscar Meijn, mei 2010

Posted via email from newshoestoday's posterous

The Art of living: betekenis geven

The Art of living:  betekenis geven.

Gisteren een fantastische film gezien, dit is een uitnodiging ! Het gaat om “Le père des mes enfants” van Mia Hansen-Love. Een film die je midden in het leven brengt, terwijl je er naar kijkt.

New shoes today had recent een mooie nieuwsbrief rondgezonden, met daarin de verwoording van een spontane dialoog tussen Socrates en new shoes today. Deze dialoog sloot af met de uitnodiging aan de lezer om dit gesprek in levende lijve voort te zetten in Amsterdam. Dit gesprek vond dinsdag middag  jongstleden plaats met een 20tal deelnemers.  De zondag daarvoor zetten we als organisatoren in een lang telefoongesprek de puntjes op de i.  Daarna val ik in een TV documentaire over Sam. Sam, doof en blind, in een soort spasme in de rolstoel, vanaf  zijn 10^de aan de mobiele beademing. Drie mensen kunnen met hem communiceren met aanraakgebaren op zijn gezicht. Sam haalt met excellente cijfers het VMBO !  Hij geeft het leven een cijfer 9.5 .  In Pauw en Witteman daarna zingt Sara Kroos over buitenbeentjes, maatschappelijke outcasts in ‘Nachtkaravaan’.

Er blijft wat onbehagen bij mij hangen tijdens onze dinsdagontmoeting over levenskunst. Mooie ontmoeting met mooie mensen, samen levenskunst verder brengen ? Het onbehagen roept vragen op . Zij wij de geprivilegieerden, is dit decadentie, een nieuwe wat verhulde wijze van  ego-manifestatie, creëren deze positivo’s nieuwe maatschappelijke illusies ?  

Er is iets dat niet congruent voelt, en het blijft de rest van de week wat bij me hangen.  De film “Le père des mes enfants”zet de dingen weer op zijn plaats bij mij. Levenskunst ?  Een zin als een kristal borrelt in me op :

“Vat moed, doe voort ( en ‘weet’ dat met al wie je bent) “

Het onbehagen, het gevoel van incongruentie, ze zijn verdwenen

Reageren ?  Op zoek naar een coach ? Zie www.wending.nu

Oscar Meijn, mei 2010

Posted via email from wendingnu's posterous