Het Nieuwe Werken : nieuwe en andere perspectieven.

“Omdraaien”van het concept.

De aandacht voor en het aantal toepassingen van concepten die gerekend worden tot Het Nieuwe Werken  nemen toe. Kenmerkend is het loslaten van klassieke plaats- en tijdgebondenheid voor de kenniswerker. De ervaring laat nu zien dat het benutten er van om een nieuw concept vraagt van organisatorisch functioneren. Nieuwe voorwaarden,systemen, maar bovenal nieuw gedrag van medewerker en vooral leidinggever. Kernwoorden zijn vertrouwen, zelfregulering, autonomie. Woorden ook die voortdurend opduiken in de voorhoede van het denken over organisaties, reeds vanaf de zestiger jaren. Het succes van het nieuwe werken is m.i. veeleer te wijden aan succesvol vorm geven van deze waarden. Het loslaten van plaats – en tijdgebondenheid is dan veeleer een ‘enabler’ dan een bepaler. Dat vraagt er om Het Nieuwe Werken te zien als een vorm van Sociaal Innoveren. Succes wordt dan bepaald door de kracht van het nieuwe organisatieconcept en de veranderingsroute daar naar toe. Niet zozeer door fysieke werkplekinrichting, werk- en thuistijden en ICT ondersteuning,

Levenskunst.

Het mooiste prototype van de Nieuwe Werker is de ‘ZZP-er’ , veelal niet plaats- en tijdgebonden. Van een ZZP-er wordt meer bewustzijn gevraagd t.a.v. aard en hoeveelheid tijd die hij wenst te besteden aan wat ik nu maar even ‘werk’ zal noemen. Idealiter verdwijnt de notie van werk en wordt het een aantal activiteiten in een levensbeeld. Het wordt ‘levenskunst: als het ware werken…..’. Is het geen mooi perspectief de werker in een vaster dienstverband te zien als “ZZP-er”? Deze te zien als ‘levenskunstenaar’ ?

Je krijgt de attractiviteit, het ondernemende gedrag en productiviteit van de ZZP-er. En niet het efficiency verlies van acquisitie, opdracht-afstemming, en alles zelf hoeven regelen.

 

De paradox van Sturing versus Ruimte.

De meeste van ons leven met de notie dat ruimte en sturing in een communicerend vat zitten. Creëer je van het één meer, dan gaat het ten koste van het ander: een tegenstelling dus. Er is ook een andere visie mogelijk: het zijn beide onafhankelijk van elkaar te beïnvloeden factoren. Het geven van ruimte kan ook samengaan met het geven van meer sturing. Dat wordt begrijpelijker als de sturing vooral gaat over richting en kaders. En als het begrip sturing wordt losgekoppeld van management. Sturing kan in de handen liggen van alle Nieuwe Werkers,als ondernemende initiators en als medebepalers van richting en kaders. Een nieuw perspectief voor Het Nieuwe Werken is dat niet alleen de ruimte toeneemt, maar ook de sturing: een veel dynamischer organisatie.

De rol van de Nieuwe Leidinggever

De leidinggever in Het Nieuwe Werken wordt getypeerd als faciliterend, dienstverlenend met aandacht voor resultaat. Het risico van focus op resultaat kan zijn dat gezocht wordt naar toetstbaarheid en daarmee naar specificiteit. Lastig in team-opereren, in een dynamische omgeving, in een context waar innovatie en creativiteit centraal staan. Medewerkers betrekken bij en doordringen van grotere doelen en richting zou wel eens effectiever kunnen zijn.  In plaats van controle op resultaat zou je ook kunnen denken aan een vitaliteits-toets, bijv. gericht op welbevinden, kunstenaarschap, energie, loyaliteit.

Ik ben nog nergens iets tegengekomen over de Nieuwe Leidinggever t.a.v. de aspecten professionaliteit en ethisch/moreel juist handelen van medewerkers. Zou het niet mooi zijn als de energie die voorheen in ‘controle’ geïnvesteerd werd nu besteed wordt aan het ontwikkelen van vakmanschap en juist ethisch/moreel handelen ? Aspecten die in een cultuur van resultaat wel eens onder dreigen te sneeuwen en op langere termijn het resultaat schaden ?

Beperking tot de kenniswerker?

In het licht van bovenstaande perspectief op Het Nieuwe Werken, nu hernoembaar tot “Als het Ware Werken…” lijkt de beperking tot de kenniswerker op zijn minst merkwaardig . Denk maar aan alle vormen van  werkstructurering vanaf de jaren zestig. Het gehele gedachtegoed  lijkt nog steeds van toepassing, hoewel mogelijk met minder vrijheidgraden vanwege een grotere mate van plaats- en tijdgebonden zijn door de aard van de werkzaamheden.

Oscar Meijn, 9 dec 2010

Zie www.newshoestoday.com , reacties zeer welkom op m.meijn@onsnet.nu of Oscar@newshoestoday.com  , 06-55756144

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of Living: politiek klimaat 2

Populisme, formatieperikelen, maatschappelijke beweging leiden tot een meer dan gewoonlijk conventioneel regeerakkoord. NRC Handelsblad doet een kleine redactionale innovatie. 12 deskundigen wordt om een leesadvies gevraagd voor de nieuwe regering ( Zie de site van de NRC, alrtikel “ leest, eer ge regeert” , boeken 8 okt 2010 voor alle boekreferenties).

12 boodschappen dus ook, in mijn eigen woorden:

-          De grote stad waar 70 % van de mensen zullen wonen gaat niet alleen over economie, gezondheid, veiligheid. Maar vooral over voedsel, energie, water, dromen, verlangens, geluk, angsten en eenzaamheid

-          Intensief internetten heeft tegenwicht nodig. Zelfstandig en kritisch denken vraagt kleinere klassen en hoog nivo docenten.

-          Kritisch interpreteren van wetenschap is vitaal; politici nemen te vaak zogenaamde wetenschappelijke conclusies kritiekloos over.

-          Zorg over criminaliteit en veiligheid leidt tot bureaucratische verzieking, vergaderen en symboolmaatregelen. Iedereen wil een managementbaan en de frontlinie wordt onderbetaald.

-          Kijk naar het grotere plaatje van kapitalisme, niet alleen naar de uitwassen. Het gaat niet om een kleine elite te verrijken, maar om goede kansen voor iedereen.

-          Drukte en snelheid leiden tot het ontkennen/overslaan van onze diversiteit, in plaats van deze te benutten. Neem eens de tijd voor een ander perspectief.

-          Nutsdenken overheerst, terwijl cultuur bepalend is in ons leven en om begrip te verwerven over onszelf. Lucebert: ‘Alles van waarde is weerloos’

-          Stop onze lokale angstige locale oriëntatie van een per definitie open klein landje in een groter wordende wereld.

-          6 graden global warming heeft dramatische consequenties; de politiek is eindeloos traag en kent urgentie niet.

-          Maakbaarheid is een fictie; geef chaos de ruimte

-          Maatschappelijke ontwikkeling/ welvaart vraagt met name om grote tolerantie voor afwijkende of nieuwe ideeën.

KORTOM: pleidooien voor grotere plaatjes, reflectie, onthaasting en open staan voor de nonconventie

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of Living: politiek klimaat 1

Met het toenemen van ervaring in het buitenland , werd ik blijer met Nederland. Recente politieke processen veroorzaken daarin een kentering. Waar 1 van de thema’s immigratie is, komt bij mij de vraag op of ik zelf niet moet emigreren…..

Een vriendin van ons kwam als asielzoeker uit  Bosnië, zij sprak na 1 jaar zeer goed Nederlands en is modern geïntegreerd .  Als Moslima is zij niet herkenbaar. Tijdens de zwemles van haar 5 jaar oude zoontje drinkt ze een drankje met 5 bevriende dames. Plots stapt een vrouw op haar af die zij alleen van gezicht kent . “ Eindelijk is het zover, Wilders krijgt het voor het zeggen. Het zal niet lang meer duren en dan sturen we jullie allemaal terug naar jullie eigen land”.

Reageren ? Op zoek naar een coach ? Zie www.wending.nu of bericht op info@wwending.nu of contact 06-55751644.

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of Living: zucht naar Verlichting

Op suggestie van Roos Govaert ben ik gisteren op zoek gegaan naar Tony Parsons, om te beginnen op Internet.

Daar kwam ik  You Tube filmpjes tegen en zijn website, waar je teksten kunt downloaden. Een boeiende authentiek aandoende man met een bijzondere manier om te delen wat hij te delen heeft. ( Begin maar op    of www.theopensecret.com ). Vol paradoxen en verwijten aan andere paradoxen.  Een poging om te communiceren en tegelijk roepen dat het niet-communiceerbaar is.  Ik kom in de verleiding om dat hier ook te gaan proberen.  laat ik volstaan met een aantal kernwoorden om een ervaringsvorm van ‘ zijn’ te duiden waar Parsons het over heeft: het wegvallen van jezelf als enkelvoudige identiteit, Eenheid, gewekt worden, Bevrijding, onvoorwaardelijke liefde.

Een zijnswijze die is ( of niet) en die niet valt op te roepen.

Hoewel dat niet te weten is ( of toch ?), kan ik in eigen ervaring voor zijn duiding wel her- en erkenning  vinden.

Waar ik me zeker in kan vinden zijn zijn reflecties op al die zoektochten in de wereld naar verlichting, zeker herkenbaar als een mondiale beweging. Een beweging die in ons kapitalistisch stelsel ook  duidbaar is als een behoorlijk grote Business. In aanvulling op de door Parsons aangeven inconsequenties en duiding als een nieuwe religie het volgende. Vaker heb ik bij de zoekers naar verlichting het volgende gezien.   Materiële ambities worden als inferieur weggezet en vervangen door spirituele, twee vliegen in 1 klap op zoek naar status. Bescheiden wordt ingezet op een nieuwe dimensie van Ego-vergroting. Om deze reden heb ik al een tijd hekel aan begrippen als persoonlijke groei en persoonlijke ontwikkeling, en gebruik liever woorden als ont-moeten, de reizende passant, levenskunst.

Niet dat alle technieken, aanpakken etc. die worden aangereikt als zijnde de weg naar verlichting betekenisloos zijn, maar om met Parsons te spreken reiken ze m.i. niet verder dan comfort voor de eenzame individualiteit, voor de ziel.  Maar verlichting ??

Reageren ? Op zoek naar een coach?  kijk op www.newshoestoday.com/levenskunst  of zoek contact via oscar@newshoestoday.com  of via Oscar op +316-55751644.

Posted via email from newshoestoday's posterous

The Art of Living: zucht naar Verlichting

Op suggestie van Roos Govaert ben ik gisteren op zoek gegaan naar Tony Parsons, om te beginnen op Internet.

Daar kwam ik  You Tube filmpjes tegen en zijn website, waar je teksten kunt downloaden. Een boeiende authentiek aandoende man met een bijzondere manier om te delen wat hij te delen heeft. ( Begin maar op    of www.theopensecret.com ). Vol paradoxen en verwijten aan andere paradoxen.  Een poging om te communiceren en tegelijk roepen dat het niet-communiceerbaar is.  Ik kom in de verleiding om dat hier ook te gaan proberen.  laat ik volstaan met een aantal kernwoorden om een ervaringsvorm van ‘ zijn’ te duiden waar Parsons het over heeft: het wegvallen van jezelf als enkelvoudige identiteit, Eenheid, gewekt worden, Bevrijding, onvoorwaardelijke liefde.

Een zijnswijze die is ( of niet) en die niet valt op te roepen.

Hoewel dat niet te weten is ( of toch ?), kan ik in eigen ervaring voor zijn duiding wel her- en erkenning  vinden.

Waar ik me zeker in kan vinden zijn zijn reflecties op al die zoektochten in de wereld naar verlichting, zeker herkenbaar als een mondiale beweging. Een beweging die in ons kapitalistisch stelsel ook  duidbaar is als een behoorlijk grote Business. In aanvulling op de door Parsons aangeven inconsequenties en duiding als een nieuwe religie het volgende. Vaker heb ik bij de zoekers naar verlichting het volgende gezien.   Materiële ambities worden als inferieur weggezet en vervangen door spirituele, twee vliegen in 1 klap op zoek naar status. Bescheiden wordt ingezet op een nieuwe dimensie van Ego-vergroting. Om deze reden heb ik al een tijd hekel aan begrippen als persoonlijke groei en persoonlijke ontwikkeling, en gebruik liever woorden als ont-moeten, de reizende passant, levenskunst.

Niet dat alle technieken, aanpakken etc. die worden aangereikt als zijnde de weg naar verlichting betekenisloos zijn, maar om met Parsons te spreken reiken ze m.i. niet verder dan comfort voor de eenzame individualiteit, voor de ziel.  Maar verlichting ??

Reageren ? Op zoek naar een coach?  kijk op www.wending.nu  of zoek contact via info@wending.nu of via Oscar op 06-55751644.

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of Living: reisimpressies juni - augustus 2010 deel 2

Italië heeft een prachtige rijke westers-culturele geschiedenis. Oudere volkeren, Phoeniciërs,Grieken, Romeinen, Byzanthijnen,  Saracenen, Noormannen, Arabieren, Fransen,Spanjaarden,enz. : een voortdurende gewijzigde overheersing, die vaak voortbouwde op de vorige. Het lijkt net of die geschiedenis zich slechts handhaaft in een toeristisch belang. De gemiddelde Italiaan zoekt de kust op en niet zijn culturele geschiedenis. Moderne kunst lijkt aan een kort eindje te trekken.  Wat tot de 19^e en 20^ste eeuw behoort ( religieuze objecten daargelaten) worden overgelaten aan de verloedering. Alles vervuilt. Iedereen wordt verondersteld zijn vuil te dumpen op verzamelplaatsen die dan weer dagelijks geleegd worden. Zijn de bakken vol, dan gaat het de straat op. Stinkplekken dus ook. Geweldig veel zwerfvuil, waarvoor ook geen moraal bestaat. Een paar dorpen gezien die het voor elkaar lijken te hebben. Er is altijd wel lawaai, ook van stemmen. Een wonderlijk laag eco- en cultureel bewustzijn lijkt het wel. En dat met zo’n geschiedenis. Een gevoel van egocentrisme, vreten en snoepen,  overbevolking en ruimtegebrek dringt zich op. Onderhoud staat laag op de prioriteitenlijst.

Op de snelweg in Sicilië begeeft mijn remsysteem het. We worden naar de MB garage gesleept. Aan het eind van de dag weten we dat er een onderdeel in Duitsland besteld moet worden. 5 werkdagen later arriveert het. Alle spullen voor een verblijf in een hotel op de fiets gepakt en op weg naar het centrum. Redelijk snel een hotel gevonden en dan maar even om de hoek een Pizza eten. Dat was een vergissing. Ga nooit Pizza eten in een tent met lage omzetsnelheid. Allebei aan de diaree, maar Thea zo ernstig dat de diaree de dag daarna beperkt bleef tot bloed. In de avond dus maar de eerste hulp opgezocht bij het grootste ziekenhuis. Achteraf een goede gok, het bleek een academisch ziekenhuis te zijn. Maar wat een verschil met Nederland. Grote chaos versterkt doordat hele families andere patiënten op komen zoeken. Waarom iemand geholpen wordt en in welke volgorde, Joost mag het weten. Wat ook gelijk opviel was beperkte hygiëne en dat mensen van de familie beddengoed gingen halen voor mensen die op een bed lagen.

Taal is gelijk een probleem, met de artsen, maar vooral met het verplegend personeel die er van uit gaan dat je Italiaans spreekt. Professioneel gezien zijn we goed geholpen ( dat laat de backing van de second opinion die we steeds vanuit Nederland ter beschikking hadden zien). Maar wat een ervaring: je eigen WC papier meenemen, zeer beperkt aanbod qua voedsel, geen of beperkte infovoorziening, om enkele meters naar een ander gebouw te gaan komt de ambulance voorrijden. Uiteindelijk worden het 8 dagen opname om een endoscopisch onderzoek te doen, gelukkig niets aan de hand !

Iets van planning lijkt niet te bestaan, je moet steeds roepen om gehoord te worden en aan de beurt te komen.  Met smeken en handtekeningen wordt Thea gelukkig twee dagen overdag losgelaten en kan ze toerist spelen, maar in de nacht weer het hok in. Buiten bezoekuren zit het systeem potdicht ( wat begrijpelijk is met die Italianen !). Het verplegend personeel ontdooid en wordt met de dag vriendelijker. We leren sneller Italiaans en krijgen wat mee van de grote familiale warmte die er tussen de mensen is. Die warmte heeft ook zeker een element van ‘verplichting’, goed merkbaar bij de eerste hulp. Dan komt langzamerhand zo het eerste uur de hele familie binnenzetten, iedereen bemoeit zich met alles, maar een uur later is die patiënt weer aan zijn lot ‘overgelaten’…….

Het is altijd een enorm gebabbel om je heen als er zich Italianen in de buurt bevinden.  Aan de ene kant is het jammer dat je niets verstaat, maar het schijnt ook zo te zijn dat publiekelijk ook allerlei trivialiteit gedeeld wordt. Gevoelsmatig gaat het langzamerhand behoren tot het hoge niveau van in dit geval auditieve vervuiling. Dat je daaraan blootgesteld wordt, ook met luider stem lijkt niemand te deren. Ik herinner me een uitspraak van mijn oude vriend Piet Coelewij, getrouwd met een Napolitaanse, dat het ergste wat een Napolitaan kan overkomen gebrek aan gesprekstof is, en dat dat dan het onderwerp van gesprek moet worden…

Volgende keer meer.

Reageren ? Opzoek naar een coach ? Kijk op www.wending.nu of neem contact met 06-55751644 begin_of_the_skype_highlighting of info@wending.nu

Het gaat veeleer over waar - zijn, dan over echtheid / authenticiteit

Straks zal de zon de aarde verbranden.

CV MEIJN CONSULTANCY

MOB : +31655751644

Home office: +31402906630

Mail       : m.meijn@onsnet.nu

skype: oscarmaarten

Sites: www.wending.nu / www.weefhuis.com /www.meijnconsultancy.nl /www.newshoestoday.com  /

Blog: http://www.wendingnu.posterous.com

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of Living: reizen

Vandaag op reis, voor het eerst langer. Het voornemen is drie maanden. Werk maakte een reis langer dan 4 weken tot nu toe ‘onmogelijk’. 4 weken max. en dan ver weg: dat moest benut worden. Er was dan ook altijd een plan dat zijn beslag kreeg. We gaan nu iets anders proberen.  Eerst noemde ik dat nomadisch reizen, maar dat woord klopt denk ik niet. De nomade heeft ook denk ik een plan, immers zijn bezit of overleven staat oop het spel. Voor mij staat niets op het spel.

Wij leven vaak in tegenstellingen. Het afgelopen jaar heb ik veeleer leren kijken en denken in paradoxen, schijnbare tegenstellingen. Tegenstellingen die er tegelijk mogen zijn.  Ik ga het deze reis ook proberen. Het grote plan is om naar Sicilië te reizen , maar ik ben er niet zeker van of ik daar ook uitkom. Het motto is tijd gunnen aan wat zich voordoet, niet naar een bestemming kachelen, en dus ook geen verplaatsingsdagen aan elkaar plakken. Kijken wat de dag ons brengt. Ik heb wel wat met mijn vervoersmiddel, tegelijk mijn huis en opgewassen tegen de meeste omstandigheden, maar dat laatste moet ik ook nog uitproberen.

De volgende keer meer….

Reageren ? Op zoek naar een coach ?  Zie www.newshoestoday.com/levenskunst

Oscar Meijn, juni 2010

Posted via email from newshoestoday's posterous

The Art of Living: reisimpressies juni-augustus 2010 deel 1

Ik weet niet zo goed waarom ik dit opschrijf. Dat heb ik voor zo ver mijn herinnering reikt nog niet eerder gedaan. Een rol speelt de uitdaging die Cyriel me meegeven heeft, nl. om wat neer te schrijven over deze reis.

IK weet wel waarom ik er nu pas, na twee maanden mee begin. Simpelweg omdat we het afpikken van de hitte. Alleen toen we heel even in Frankrijk waren een bui gehad, en verder bovengemiddelde temperaturen. Veel Italianen die klagen over ‘caldo, caldo ‘ ( heet,heet). Iedere vorm van inspanning leidt onmiddellijk tot een nat T-shirt, en soms heb je daar alleen schaduw voor nodig. Ik draag een donkerblauwe pet tegen de zon, ’s morgens laat die de mooiste patronen zien van opgedroogd zweet. Je merkt dat je een tactiek probeert te ontwikkelen om aan  de warmte ( in combi met hoge luchtvochtigheid) en  vooral de zon te ontsnappen: waar komt de wind vandaan , als die er al is, op straat altijd de schaduw opzoeken, noodzakelijke activiteiten opschuiven naar de morgen of avond. Soms is de slaap moeilijk te vinden, en hebben we gelukkig een airco die wat helpt. Niet helemaal, er is veel stralingswarmte van de campercabine en de omgeving.

Er rijden  veel campers rond, in het Zuiden alleen Italianen. Op geregistreerde camper-plaatsen ( waar je tegen betaling verblijft) zie je ze nauwelijks, en ze lijken allemaal aan de kust te staan. Daar heb je de verkoeling van de zeebries, maar ja, iedere dag onder een parasolletje en alleen het vermaak van lekkere dingen eten……

Na 2 maanden meldde Thea dat ze er echt aan toe was aan de warmte te ontsnappen; konden we niet wat sneller naar het Noorden trekken  ? Het toeval wilde dat ik voorstelde om dat te doen, en wel gelijk naar het hoger gelegen Sila natuurpark. Op 1300 meter op een prachtige natuurcamping met absolute nachtstilte vindt ik de rust en de temperatuur om wat te gaan typen…

Het idee was simpel samengevat: slow travel met een camper-truck, zoals zo veel trends ineens voorzien worden van het woordje slow. We zouden de tijd nemen en wel drie maanden, richting Sicilië, en niet meer zo planmatig, efficiënt  en doenerig  jakkeren, waar ik als ik reis  nogal eens last van heb. Het plan kijkt eigenlijk niet verder dan 1 dag vooruit. De tijd voor dingen nemen en niet meteen doorverkassen. Dat slow gaat wel goed en brengt rust, het brengt je in een tragere versnelling en het gevoel tijd over te hebben. Daar kun je dan niet zo veel mee; je hebt je huis wel bij je maar niet al je spullen, en geen omgeving waar je normaliter veel mee in interactie bent. Dus: veel lezen.

Rijden met de camper-truck is een avontuur op zichzelf in de Italiaanse rij-cultuur. Je hebt het idee dat alleen het stoplicht nog (en zeker niet volledig) zeggenschap heeft in het geheel van veronderstelde regels en aanwijzingen. Behalve in de centrale bergnatuur maakt alles een overbevolkte indruk: het is druk en er is een tekort aan bebouwbare grond. Centra zijn oud/middeleeuws, en dus niet berijdbaar. Wegen zijn smal, in kleinere plaatsen soms nieuw , maar wel 1 richting, te smal om met een truck te berijden. Los van de snelwegen leiden hoofdwegen nog door dorpen en  stadjes, waar de ruimte maximaal benut wordt voor parkeren. Schuin inparkeren, dubbel parkeren dan nog even niet meegeteld. Met het opendoen van een portier let je niet op achterop komend verkeer. Dat laat net een wederzijdse stroom van kleine Italiaanse personenauto’s toe. Een truck zoals de onze vraagt meer ruimte, helemaal leuk wordt het als twee trucks elkaar moeten passeren. Gelukkig is de tegemoet komende personenautobestuurder gewend om alle hoekjes in te duiken die het de truck mogelijk maakt te passeren. Daarnaast heb je het ruimtegebrek in de haarspeldbochten. Het Italiaanse rijgedrag lijkt behoorlijk egocentrisch, als ik mijn probleem oplos en ik veroorzaak er 1 voor jou, nou dan los jij dat toch weer op. Het is ongeveer die strategie die de voetganger moet gebruiken om over te steken.  Gewoon gaan, niet kijken, en die auto’s stoppen  dan wel. Dat gebeurt dan ook; vrijwel geen ongelukken gezien, wel veel auto’s met krassen/blikschade. In dit gekrioel met weinig ruimte vraagt het met de truck zeer attent chaufferen, met letterlijk soms millimeterwerk,een sport op zich.

Naast het verkeer blijkt ook het vinden van een overnachtingsplek vaak een avontuur. Ik gebruik een camperboek van Europa, maar de gegevens blijken hoe zuidelijker we komen steeds vaker niet goed te kloppen, of de plekken blijken niet bereikbaar voor de camper-truck.  In Genua bijvoorbeeld bleek de enige ons beken de plaats ( ik heb inmiddels ook een campinggids van Italië) steeds aan de andere kant van een spoorlijn te liggen waarbij geen punt gevonden kon worden waar wij er met onze hoogte van 3,5 m onderdoor konden. Dan maar een andere plaats opzoeken en met de trein heen en weer om Genua te verkennen. Een plek ‘in het wild’ vinden is al niet eenvoudig. In bewoond gebied  is alles afgesloten, het boerenland is ontoegankelijk, natuurparken mag niet, en ik heb het al gehad over het ruimte- en parkeerprobleem. En dan de plekken zelf….. Als ervaren kampeerder ben je gewend dat in ieder geval een deel van de terreinen je kan ‘bevallen’. Dat kun je niet zeggen van camperplaatsen. In ieder geval in Italië. Als er al zo’n terrein is kun je je voorstellen waar die beschikbaar komen in een land waar horizontale ruimte schaar lijkt te zijn: direct naast drukke wegen en/of spoorwegen. En alles dan hutje mutje naast elkaar inrichten, bij mij vaak gekoppeld aan de vrees dat ik me er met mijn truck niet meer kan uit manoeuvreren. Vaak is zo’n plek ook bedoeld voor publiek water, afvoer en afval ( en dus stank)…..zeer zelden een reden tot genieten dus.

Volgende keer meer.

Reageren ? Opzoek naar een coach ? Kijk op www.wending.nu of neem contact met 06-55751644 of info@wending.nu

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of Living: reisimpressies juni-augustus 2010 deel 1

Ik weet niet zo goed waarom ik dit opschrijf. Dat heb ik voor zo ver mijn herinnering reikt nog niet eerder gedaan. Een rol speelt de uitdaging die Cyriel me meegeven heeft, nl. om wat neer te schrijven over deze reis.

IK weet wel waarom ik er nu pas, na twee maanden mee begin. Simpelweg omdat we het afpikken van de hitte. Alleen toen we heel even in Frankrijk waren een bui gehad, en verder bovengemiddelde temperaturen. Veel Italianen die klagen over ‘caldo, caldo ‘ ( heet,heet). Iedere vorm van inspanning leidt onmiddellijk tot een nat T-shirt, en soms heb je daar alleen schaduw voor nodig. Ik draag een donkerblauwe pet tegen de zon, ’s morgens laat die de mooiste patronen zien van opgedroogd zweet. Je merkt dat je een tactiek probeert te ontwikkelen om aan  de warmte ( in combi met hoge luchtvochtigheid) en  vooral de zon te ontsnappen: waar komt de wind vandaan , als die er al is, op straat altijd de schaduw opzoeken, noodzakelijke activiteiten opschuiven naar de morgen of avond. Soms is de slaap moeilijk te vinden, en hebben we gelukkig een airco die wat helpt. Niet helemaal, er is veel stralingswarmte van de campercabine en de omgeving.

Er rijden  veel campers rond, in het Zuiden alleen Italianen. Op geregistreerde camper-plaatsen ( waar je tegen betaling verblijft) zie je ze nauwelijks, en ze lijken allemaal aan de kust te staan. Daar heb je de verkoeling van de zeebries, maar ja, iedere dag onder een parasolletje en alleen het vermaak van lekkere dingen eten……

Na 2 maanden meldde Thea dat ze er echt aan toe was aan de warmte te ontsnappen; konden we niet wat sneller naar het Noorden trekken  ? Het toeval wilde dat ik voorstelde om dat te doen, en wel gelijk naar het hoger gelegen Sila natuurpark. Op 1300 meter op een prachtige natuurcamping met absolute nachtstilte vindt ik de rust en de temperatuur om wat te gaan typen…

Het idee was simpel samengevat: slow travel met een camper-truck, zoals zo veel trends ineens voorzien worden van het woordje slow. We zouden de tijd nemen en wel drie maanden, richting Sicilië, en niet meer zo planmatig, efficiënt  en doenerig  jakkeren, waar ik als ik reis  nogal eens last van heb. Het plan kijkt eigenlijk niet verder dan 1 dag vooruit. De tijd voor dingen nemen en niet meteen doorverkassen. Dat slow gaat wel goed en brengt rust, het brengt je in een tragere versnelling en het gevoel tijd over te hebben. Daar kun je dan niet zo veel mee; je hebt je huis wel bij je maar niet al je spullen, en geen omgeving waar je normaliter veel mee in interactie bent. Dus: veel lezen.

Rijden met de camper-truck is een avontuur op zichzelf in de Italiaanse rij-cultuur. Je hebt het idee dat alleen het stoplicht nog (en zeker niet volledig) zeggenschap heeft in het geheel van veronderstelde regels en aanwijzingen. Behalve in de centrale bergnatuur maakt alles een overbevolkte indruk: het is druk en er is een tekort aan bebouwbare grond. Centra zijn oud/middeleeuws, en dus niet berijdbaar. Wegen zijn smal, in kleinere plaatsen soms nieuw , maar wel 1 richting, te smal om met een truck te berijden. Los van de snelwegen leiden hoofdwegen nog door dorpen en  stadjes, waar de ruimte maximaal benut wordt voor parkeren. Schuin inparkeren, dubbel parkeren dan nog even niet meegeteld. Met het opendoen van een portier let je niet op achterop komend verkeer. Dat laat net een wederzijdse stroom van kleine Italiaanse personenauto’s toe. Een truck zoals de onze vraagt meer ruimte, helemaal leuk wordt het als twee trucks elkaar moeten passeren. Gelukkig is de tegemoet komende personenautobestuurder gewend om alle hoekjes in te duiken die het de truck mogelijk maakt te passeren. Daarnaast heb je het ruimtegebrek in de haarspeldbochten. Het Italiaanse rijgedrag lijkt behoorlijk egocentrisch, als ik mijn probleem oplos en ik veroorzaak er 1 voor jou, nou dan los jij dat toch weer op. Het is ongeveer die strategie die de voetganger moet gebruiken om over te steken.  Gewoon gaan, niet kijken, en die auto’s stoppen  dan wel. Dat gebeurt dan ook; vrijwel geen ongelukken gezien, wel veel auto’s met krassen/blikschade. In dit gekrioel met weinig ruimte vraagt het met de truck zeer attent chaufferen, met letterlijk soms millimeterwerk,een sport op zich.

Naast het verkeer blijkt ook het vinden van een overnachtingsplek vaak een avontuur. Ik gebruik een camperboek van Europa, maar de gegevens blijken hoe zuidelijker we komen steeds vaker niet goed te kloppen, of de plekken blijken niet bereikbaar voor de camper-truck.  In Genua bijvoorbeeld bleek de enige ons beken de plaats ( ik heb inmiddels ook een campinggids van Italië) steeds aan de andere kant van een spoorlijn te liggen waarbij geen punt gevonden kon worden waar wij er met onze hoogte van 3,5 m onderdoor konden. Dan maar een andere plaats opzoeken en met de trein heen en weer om Genua te verkennen. Een plek ‘in het wild’ vinden is al niet eenvoudig. In bewoond gebied  is alles afgesloten, het boerenland is ontoegankelijk, natuurparken mag niet, en ik heb het al gehad over het ruimte- en parkeerprobleem. En dan de plekken zelf….. Als ervaren kampeerder ben je gewend dat in ieder geval een deel van de terreinen je kan ‘bevallen’. Dat kun je niet zeggen van camperplaatsen. In ieder geval in Italië. Als er al zo’n terrein is kun je je voorstellen waar die beschikbaar komen in een land waar horizontale ruimte schaar lijkt te zijn: direct naast drukke wegen en/of spoorwegen. En alles dan hutje mutje naast elkaar inrichten, bij mij vaak gekoppeld aan de vrees dat ik me er met mijn truck niet meer kan uit manoeuvreren. Vaak is zo’n plek ook bedoeld voor publiek water, afvoer en afval ( en dus stank)…..zeer zelden een reden tot genieten dus.

Volgende keer meer.

Reageren ? Opzoek naar een coach ? Kijk op www.wending.nu of neem contact met 06-55751644 of info@wending.nu

Posted via email from newshoestoday's posterous

The Art of Living: reizen

Vandaag op reis, voor het eerst langer. Het voornemen is drie maanden. Werk maakte een reis langer dan 4 weken tot nu toe ‘onmogelijk’. 4 weken max. en dan ver weg: dat moest benut worden. Er was dan ook altijd een plan dat zijn beslag kreeg. We gaan nu iets anders proberen.  Eerst noemde ik dat nomadisch reizen, maar dat woord klopt denk ik niet. De nomade heeft ook denk ik een plan, immers zijn bezit of overleven staat oop het spel. Voor mij staat niets op het spel.

Wij leven vaak in tegenstellingen. Het afgelopen jaar heb ik veeleer leren kijken en denken in paradoxen, schijnbare tegenstellingen. Tegenstellingen die er tegelijk mogen zijn.  Ik ga het deze reis ook proberen. Het grote plan is om naar Sicilië te reizen , maar ik ben er niet zeker van of ik daar ook uitkom. Het motto is tijd gunnen aan wat zich voordoet, niet naar een bestemming kachelen, en dus ook geen verplaatsingsdagen aan elkaar plakken. Kijken wat de dag ons brengt. Ik heb wel wat met mijn vervoersmiddel, tegelijk mijn huis en opgewassen tegen de meeste omstandigheden, maar dat laatste moet ik ook nog uitproberen.

De volgende keer meer….

Reageren ? Op zoek naar een coach ?  Zie www.wending.nu

Oscar Meijn, juni 2010

Posted via email from wendingnu's posterous

the Art of living: oordelen

“Ik moet bij alles zeggen wat ik vind. Mensen zonder mening vind ik saai. Van Zwijgende mensen wordt ik helemaal naar” . Aan het woord is de schrijver Nico Dijkshoorn. Zinnetjes die me wel aanspreken.

Het is  jammer als een cultuur van tolerantie en constructiviteit wordt gebouwd op  ”je oordeel uitstellen”  en  “je mag niet oordelen ( want dat is veroordelen)” alsof daar in zichzelf geen oordeel onderligt.  Voor je het in de gaten hebt krijg je in het gedrag zwijgzaamheid, ‘Laissez- faire’, onverschilligheid.

Ik vind het prachtig als er meningen zijn over de werkelijkheid , en dus ook over elkaar. Ze zijn er m.i. voortdurend, vooral in het grotere deel van ons zijn dat ik voor het gemak maar even aanduid als het onbewuste. Zo blijkt bijv. uit hersenonderzoek dat ons ‘oordeel’ over het gezicht van iemand anders gemiddeld wordt afgerond in 127 milliseconde!

Een mening bevat impliciet altijd een ijking, een referentie waaraan gewaardeerd wordt. Het is goed je daarvan bewust te zijn, deze leveren  het kader waarmee je naar de werkelijkheid kijkt in waarderende zin.

Meningen  (en dus oordelen) zijn noodzakelijk om te kunnen leren en voor vooruitgang; zonder evaluatie en terugkoppeling kan een geheel niet verbeteren.

Het is wel mooi als meningen verbonden blijven met een onderliggende grondhouding of referentiekader waar begrippen aan de orde zijn als: betrokkenheid, respectvol, constructief.  Dan realiseer je je dat een mening het karakter heeft van tegelijk open blijven staan, van vluchtigheid en veranderlijkheid. Veeleer een uitnodiging naar de ander. Zo blijft ook het eigen referentiekader openstaan voor leren.

Kortom:  laat je niet tot zwijgzaamheid verleiden, maar spreek je uit ! Op naar de verschilligheid !

Reageren ? Op zoek naar een coach ? Zie www.newshoestoday.com/levenskunst

Oscar Meijn, mei 2010

Posted via email from newshoestoday's posterous

The Art of living: oordelen

“Ik moet bij alles zeggen wat ik vind. Mensen zonder mening vind ik saai. Van Zwijgende mensen wordt ik helemaal naar” . Aan het woord is de schrijver Nico Dijkshoorn. Zinnetjes die me wel aanspreken.

Het is  jammer als een cultuur van tolerantie en constructiviteit wordt gebouwd op  ”je oordeel uitstellen”  en  “je mag niet oordelen ( want dat is veroordelen)” alsof daar in zichzelf geen oordeel onderligt.  Voor je het in de gaten hebt krijg je in het gedrag zwijgzaamheid, ‘Laissez- faire’, onverschilligheid.

Ik vind het prachtig als er meningen zijn over de werkelijkheid , en dus ook over elkaar. Ze zijn er m.i. voortdurend, vooral in het grotere deel van ons zijn dat ik voor het gemak maar even aanduid als het onbewuste. Zo blijkt bijv. uit hersenonderzoek dat ons ‘oordeel’ over het gezicht van iemand anders gemiddeld wordt afgerond in 127 milliseconde!

Een mening bevat impliciet altijd een ijking, een referentie waaraan gewaardeerd wordt. Het is goed je daarvan bewust te zijn, deze leveren  het kader waarmee je naar de werkelijkheid kijkt in waarderende zin.

Meningen  (en dus oordelen) zijn noodzakelijk om te kunnen leren en voor vooruitgang; zonder evaluatie en terugkoppeling kan een geheel niet verbeteren.

Het is wel mooi als meningen verbonden blijven met een onderliggende grondhouding of referentiekader waar begrippen aan de orde zijn als: betrokkenheid, respectvol, constructief.  Dan realiseer je je dat een mening het karakter heeft van tegelijk open blijven staan, van vluchtigheid en veranderlijkheid. Veeleer een uitnodiging naar de ander. Zo blijft ook het eigen referentiekader openstaan voor leren.

Kortom:  laat je niet tot zwijgzaamheid verleiden, maar spreek je uit ! Op naar de verschilligheid !

Reageren ? Op zoek naar een coach ? Zie www.wending.nu

Oscar Meijn, mei 2010

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of living: Tijd, verval en onderhoud

Tijd zoals de klok die aangeeft is waarschijnlijk 1 van die dingen die ons in het leven overkomt, zonder dat de mensheid ze kan beïnvloeden. Overgave is wat ons rest. Hoewel….
Aan tijd lijken een aantal wetmatigheden verbonden. De materiële wereld toont verval waar we een aantal woorden voor gebruiken: verrotten, eroderen, vergaan enz. Voor het leven geldt datzelfde, maar dan na de dood. Zo gauw we waarde aan iets toekennen verrichten mensen ( soms heel kostbare) activiteiten om het verval tegen te gaan. Denk dan bijv. aan restauraties maar ook aan de wereld van cosmetica.  Veel inspanning dus voor de wereld van onze fysieke omgeving en ons fysieke bestaan. En hoe staat het dan met dat wat wij onze ziel noemen, onze geest, onze persoonlijkheid. Heeft die geen last van verval ? Heeft die geen onderhoud nodig ?  Vragen die je in het achterhoofd spelen die de nodige tijd en energie niet krijgen, ondernemende beslissingen die liggen te wachten. Het is zeer opvallend hoe weinig wij , vaak levend in de waan van de dag, reflecteren, aandacht geven aan ons eigen onderhoud.

Een mooie vorm is die van Changetrek. Je wordt fysiek mee op reis genomen, als metafoor voor het maken van je mentale reis. Blijf niet dagloos in het voorzien van je eigen onderhoud, maar gun jezelf een prachtige dag.  Zie www.changetrek.com.

Of ga een dialoog aan.

Reageren ?  Op zoek naar een coach ? Zie www.newshoestoday.com/levenskunst

Posted via email from newshoestoday's posterous

The Art of Living: leven als een film

Ik heb ‘m gezien: de film die laat zien hoe het eruit ziet waar de sprookjes op houden.

En ze leefden nog lang en gelukkig

In deze film “le père de mes enfants” was het niet lang, althans niet voor de man.

En niet gelukkig, althans niet voor de vrouw. Leek het.

En de stief-kinderen, want die waren er ook, konden niet weglopen of wakker gekust .

En toch was dit het vervolg, het echte leven waarin al die universele wetten zich af spelen in vormen en kleuren die je bijna gedachteloos herkent of die je verrassen omdat ze zo herkenbaar zijn.

Het was niet vrolijk, nee het was echt. En daar zat’m de kracht: het was zo echt.

Niet ge-fotoshopt in emoties en verhoudingen, niet opgeleukt of weggezapt, maar echt en voluit in beeld.

Het zou jouw leven kunnen zijn, waarbij je dan hoopt dat je zo dicht bij jezelf en elkaars emoties kunt blijven.

Dat er liefde is die boven omstandigheden en tijdsdimensie heen ragfijn voelbaar is.

Dat zo goed mogelijk in het echt goed genoeg is en voldoende om door te gaan.

Het deed me beseffen dat voelen en weten, uiterlijke en innerlijke beleving totaal verschillende dingen zijn. En dat je daar ruimte voor moet maken en gunnen.

Er was ook een stukje irritatie: juist omdat het zo werkelijk was, bood deze film geen enkele ruimte om te ontsnappen uit de eigen realiteit en was in die zin confronterend.

Wil ik ontsnappen dan, wil ik het sprookje?

Honderd  jaar slapen en een ander door de dorens een weg laten banen?

Is mijn eigen leven niet op weg naar lang en gelukkig in de echte vorm?

Of hoe geef ik het vorm, neem verantwoordelijkheid?

Kies voor gelukkig zijn en baan me een weg daar naartoe….

Ben jij ook in het grote bos en op zoek naar het  goudklompje in jouw leven of een coach met grote oren? Kijk de film en/of neem contact op via www.wending.nu

Marlene Brussaard, mei 2010

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of living: betekenis geven

The Art of living:  betekenis geven.

Gisteren een fantastische film gezien, dit is een uitnodiging ! Het gaat om “Le père des mes enfants” van Mia Hansen-Love. Een film die je midden in het leven brengt, terwijl je er naar kijkt.

New shoes today had recent een mooie nieuwsbrief rondgezonden, met daarin de verwoording van een spontane dialoog tussen Socrates en new shoes today. Deze dialoog sloot af met de uitnodiging aan de lezer om dit gesprek in levende lijve voort te zetten in Amsterdam. Dit gesprek vond dinsdag middag  jongstleden plaats met een 20tal deelnemers.  De zondag daarvoor zetten we als organisatoren in een lang telefoongesprek de puntjes op de i.  Daarna val ik in een TV documentaire over Sam. Sam, doof en blind, in een soort spasme in de rolstoel, vanaf  zijn 10^de aan de mobiele beademing. Drie mensen kunnen met hem communiceren met aanraakgebaren op zijn gezicht. Sam haalt met excellente cijfers het VMBO !  Hij geeft het leven een cijfer 9.5 .  In Pauw en Witteman daarna zingt Sara Kroos over buitenbeentjes, maatschappelijke outcasts in ‘Nachtkaravaan’.

Er blijft wat onbehagen bij mij hangen tijdens onze dinsdagontmoeting over levenskunst. Mooie ontmoeting met mooie mensen, samen levenskunst verder brengen ? Het onbehagen roept vragen op . Zij wij de geprivilegieerden, is dit decadentie, een nieuwe wat verhulde wijze van  ego-manifestatie, creëren deze positivo’s nieuwe maatschappelijke illusies ?  

Er is iets dat niet congruent voelt, en het blijft de rest van de week wat bij me hangen.  De film “Le père des mes enfants”zet de dingen weer op zijn plaats bij mij. Levenskunst ?  Een zin als een kristal borrelt in me op :

“Vat moed, doe voort ( en ‘weet’ dat met al wie je bent) “

Het onbehagen, het gevoel van incongruentie, ze zijn verdwenen

Reageren ?  Op zoek naar een coach ? Zie www.newshoestoday.com/levenskunst

Oscar Meijn, mei 2010

Posted via email from newshoestoday's posterous

The Art of living: betekenis geven

The Art of living:  betekenis geven.

Gisteren een fantastische film gezien, dit is een uitnodiging ! Het gaat om “Le père des mes enfants” van Mia Hansen-Love. Een film die je midden in het leven brengt, terwijl je er naar kijkt.

New shoes today had recent een mooie nieuwsbrief rondgezonden, met daarin de verwoording van een spontane dialoog tussen Socrates en new shoes today. Deze dialoog sloot af met de uitnodiging aan de lezer om dit gesprek in levende lijve voort te zetten in Amsterdam. Dit gesprek vond dinsdag middag  jongstleden plaats met een 20tal deelnemers.  De zondag daarvoor zetten we als organisatoren in een lang telefoongesprek de puntjes op de i.  Daarna val ik in een TV documentaire over Sam. Sam, doof en blind, in een soort spasme in de rolstoel, vanaf  zijn 10^de aan de mobiele beademing. Drie mensen kunnen met hem communiceren met aanraakgebaren op zijn gezicht. Sam haalt met excellente cijfers het VMBO !  Hij geeft het leven een cijfer 9.5 .  In Pauw en Witteman daarna zingt Sara Kroos over buitenbeentjes, maatschappelijke outcasts in ‘Nachtkaravaan’.

Er blijft wat onbehagen bij mij hangen tijdens onze dinsdagontmoeting over levenskunst. Mooie ontmoeting met mooie mensen, samen levenskunst verder brengen ? Het onbehagen roept vragen op . Zij wij de geprivilegieerden, is dit decadentie, een nieuwe wat verhulde wijze van  ego-manifestatie, creëren deze positivo’s nieuwe maatschappelijke illusies ?  

Er is iets dat niet congruent voelt, en het blijft de rest van de week wat bij me hangen.  De film “Le père des mes enfants”zet de dingen weer op zijn plaats bij mij. Levenskunst ?  Een zin als een kristal borrelt in me op :

“Vat moed, doe voort ( en ‘weet’ dat met al wie je bent) “

Het onbehagen, het gevoel van incongruentie, ze zijn verdwenen

Reageren ?  Op zoek naar een coach ? Zie www.wending.nu

Oscar Meijn, mei 2010

Posted via email from wendingnu's posterous

Kiezen of delen

Kiezen of delen

Die keus werd me vroeger thuis altijd met enig ongeduld voorgehouden, misschien omdat je dan niet door zou hebben dat je in beide gevallen minder over zou houden dan voor je beslissing.

Is dat trouwens wel zo? Hou je minder over?

Of geeft delen meer, meerwaarde, meer terug?

Dat  borrelde in me omhoog n.a.v. een reünie waarin we na 30 jaar verhalen met elkaar deelden. Levensverhalen waarin, als ze over moeilijke gebeurtenissen verhalen, vaak niets te kiezen viel. Of toch wel?

Ja, namelijk het antwoord als je tenminste in staat bent je verhaal als een vraag te zien die het leven je stelt.

Als iets wat het leven je heeft mee te delen.

Dan valt er opeens heel wat te kiezen: of je accepteert, -je jezelf activeert of verzet

of als slachtoffer terug gaat zitten bijvoorbeeld.

Kiezen houdt ook in dat je verantwoordelijk bent voor je keuze, de consequenties draagt.

Dat verklaart ook een beetje waarom er bij mij destijds een soort van lichte weerstand optrad: alsof ik intuïtief al wist dat je het risico nam van de verkeerde keuze en op-de-blaren-zitten

én dat je moest kiezen tussen alternatieven die je zelf nooit uitgezocht zou hebben!

Kiezen is moeilijk.

En zo bleek het in het leven-s-echt ook te zijn.

Ziekte, werkloosheid, scheiding: waar is het leuke alternatief? Welke weg is de kortste route -terug- naar succes, maatschappelijk geslaagd zijn?

Weg uit de crisis. Weg uit de positie van -maatschappelijk- tot last zijn.

En helpt het dan als je gaat delen? Met anderen, vrienden, collega’s, een therapeut?

Vaak wel, als die ander tenminste de moed heeft bij jou en je verhaal te blijven.

Want dat is iets wat we zo mogelijk nog minder geleerd hebben: delen in de zin van leed delen en de onmacht en het verdriet waarmee dat vaak gepaard gaat uithouden.

Verdragen dat je geen goed antwoord voor de ander kunt geven.

Ik hoop voor mijn oud-klasgenoten dat ze allemaal op hun zoektocht mensen hebben ontmoet die zo met ze wilden delen.

Wat ik in ieder geval merkte was dat de meesten mooie, sterke mensen waren geworden

en dat dat niet zozeer afhing van hun maatschappelijk succes, maar meer van de keus die ze gemaakt hadden als antwoord op hun levensvragen.

Wat mij betreft dus: kiezen en delen.

Reageren ? Wil jij levensvragen delen dan kun je ook voor ons kiezen: zie www.wending.nu.

Marlene Brussaard, maart 2010

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of living : kunst als 'heler' voor de ziel

The Art of living:  kunst als “heler ‘voor de ziel.

Net drie dagen lang acht Musea bezocht, van Venlo tot Groningen. Van metaalkunst uit Georgië van ver voor 500 A.D. tot veel  schilderkunst uit de 20^e en 21^e eeuw. Vooral indruk maakten de 20^ste eeuwse vaste collecties,  Afrika en, tot mijn eigen verwondering, de portrettisten. Het was voor het eerst dat ik me goed realiseerde dat in zekere zin bij een gelukt portret de geportretteerde en de portrettist samenvloeien op het doek.

.

Wat doet zo’n reis met je:  weg- zijn, vermoeiend, veel indrukken, veel be-  en ontroering. Kunst is een onderschat fenomeen als ‘heler ‘van de ziel. Hoewel ik een heel groot deel van mijn leven betrokken ben bij moderne kunst, kwam deze notie relatief laat. In een moeilijke fase.

 

‘Overbelasting’( zouden we dat nu burnout noemen ?) was de diagnose. Naar de dokter met de verwachting: ‘ga jij nu maar twee weken uitrusten’.   Hij had een heel andere boodschap, waar ik op dat moment om kon vloeken . ‘Ga jij maar de oorzaken oplossen, en gebruik de natuur en de kunst als rustgever’ .  Achteraf had hij in alles gelijk.  De natuur ( waar de meesten van ons van vervreemd zijn) als rustbrenger kende ik wel. Maar kunst …?!  Ja dus, zoals ik inmiddels van meerdere cliënten waar ik deze boodschap aan mee kon geven,  terug gehoord heb.

Kunst raakt en heelt de ziel, als je je openstelt voor de opgeroepen gevoelens.

Reageren ?  Herkenbaar ?  Op zoek naar een coach ? Zie www.newshoestoday.com/levenskunst

Oscar Meijn, april 2010

Posted via email from newshoestoday's posterous

The Art of living: kunst als 'heler' voor de ziel

The Art of living:  kunst als “heler ‘voor de ziel.

Net drie dagen lang acht Musea bezocht, van Venlo tot Groningen. Van metaalkunst uit Georgië van ver voor 500 A.D. tot veel eeuw schilderkunst uit de 20^e en 21^e eeuw. Vooral indruk maakten de 20^ste eeuwse vaste collecties,  Afrika en, tot mijn eigen verwondering, de portrettisten. Het was voor het eerst dat ik me goed realiseerde dat in zekere zin bij een gelukt portret de geportretteerde en de portrettist samenvloeien op het doek

.

Wat doet zo’n reis met je:  weg- zijn, vermoeiend, veel indrukken, veel be-  en ontroering. Kunst is een onderschat fenomeen als ‘heler ‘van de ziel. Hoewel ik een heel groot deel van mijn leven betrokken ben bij moderne kunst, kwam deze notie relatief laat. In een moeilijke fase.

 

‘Overbelasting’( zouden we dat nu burnout noemen ?) was de diagnose. Naar de dokter met de verwachting: ‘ga jij nu maar twee weken uitrusten’.   Hij had een heel andere boodschap, waar ik op dat moment om kon vloeken . ‘Ga jij maar de oorzaken oplossen, en gebruik de natuur en de kunst als rustgever’ .  Achteraf had hij in alles gelijk.  De natuur ( waar de meesten van ons van vervreemd zijn) als rustbrenger kende ik wel. Maar kunst …?!  Ja dus, zoals ik inmiddels van meerdere cliënten waar ik deze boodschap aan mee kon geven,  terug gehoord heb.

Kunst raakt en heelt de ziel, als je je openstelt voor de opgeroepen gevoelens.

Reageren ?  Herkenbaar ?  Op zoek naar een coach ? Zie www.wending.nu

Oscar Meijn, april 2010

Posted via email from wendingnu's posterous

The Art of Living : tijd en leeftijd

Tijd en de beleving daarvan zijn intrigerende verschijnselen. In het klein is tijd al een factor die voortdurend (!) vraagt om onontkoombare overgave. Het behoort tot de dingen die we volstrekt niet kunnen beïnvloeden. Datzelfde geldt ook voor onze leeftijd. Subjectief heeft leeftijd blijkbaar veel waarde. Hoe vaak vraag je daar naar of wordt je daar naar gevraagd ?



Ik vindt de vraag naar de innerlijke, subjectieve kernleeftijd wel een mooie….. ‘Hoe oud ben jij eigenlijk ?’ Antwoorden zijn vaak verrassend en sprekend , en de verschillen met de objectieve leeftijd groot.


Tijdens een Change trek ( zie www.newshoestoday.com/site/offerings/changetrek ) arrangeren we een verrassende ontmoeting tussen onze reizende groep en Paul de Bot. Een ontmoeting die zonder een poging tot regie uitloopt op een soort kennismaking met hem. Ik herinner mij flarden….


Paul de Bot is hoogleraar Business en Spiritualiteit ( welk een paradox !) te Nijenrode. Zijn oorsprong is Indonesië. Een jaar solitair opgesloten in de dodencel in een Jappenkamp, daarna Commando geworden in het leger. Afgestudeerd als kernfysicus, en nog een handvol andere studies afgerond in zijn leven, waaronder klinische psychologie. Heeft vaak gependeld tussen Oost en West. Is tot hoogleraar benoemd na emeritaatsdatum en kan dus niet meer met emeritaat…. Zijn dag is er voor zijn studenten, dat wil zeggen van 11 uur in de morgen tot 2 uur in de nacht, de ochtend van 9 to 11 is voor hemzelf.


“Hoe oud bent u ?” ‘84’


“Wat is uw innerlijke subjectieve kernleeftijd ?” ‘IK ben zo oud als degene met wie ik in dialoog ben’


Voel je je aangesproken ? Reageren ? Op zoek naar een coach ? Zie www.newshoestoday.com/site/offerings/coaching_en_changetrek


Oscar Meijn, maart 2010

The Art of living: geld verdienen ?

Als onderdeel van hun feest nodigen vrienden me uit een bezoek te brengen aan het Margitte Museum in Brussel ( www.musee-margritte-museum.be). Aan wat !? Ben ik al van jongs af aan fan van Margritte en heb ik als kunstliefhebber dit Museum gemist ? Ja dus, een prachtig museum dat je met veel informatie in staat stelt niet alleen zijn werk en de evolutie daarvan te volgen, maar ook ( voor zover zo iets kan) de persoon. Een half jaar open en reeds 300.000 bezoekers.

Voor mij is Margritte een geniaal intellect in zijn werk maar ook in zijn soms vage en sterk filosofisch aandoende uitspraken. Wat mij boeide is de impact van twee dingen op zijn oeuvre: 1. die van een hechte kleine groep mensen om hem heen en 2. de noodzaak van zichzelf te voorzien in levensonderhoud.

Na een langere periode van flirten met opkomende kunstrichtingen, leidde het geloof van een kleine hechte groep kunmstenaars in het surrealisme, waar Margritte toe behoorde, tot zijn eigen onmiskenbaar eigenzinnige soort surrealistische werken. Hun steun was ongetwijfeld vitaal in deze stap. Veel later creëert hij een breuklijn door weer terug te keren naar meer impressionistische werken. Teleurgesteld laat zijn omgeving hem in de steek en pakt Margritte daarna gedesillusioneerd zijn surrealisme met zijn karakteristieke handschrift weer op.

Qua leefstijl is hij zeer conventioneel, nestjes en burgerlijk. Daar hoort ook zijn opvatting bij dat hij de kostwinnaar moet zijn. Een grote impact op zijn bestaan als kunstenaar. Tot twee maal toe een periode van grafisch vormgeven voor omslagen en affiches om geld te verdienen.

Ionas is zijn enige galeriehouder in zijn laatste levensperiode. Het is zijn hoogtepunt in faam tijdens zijn leven. Maar werkte Ionas ook als korset ? Hij houdt Margritte op het spoor van zijn inmiddels bekende handschrift. Een periode die Margritte de kritiek oplevert dat zijn succesvolle thema's wel vaak in zijn kunstwerken terugkeren.

Boeiend zijn ook enkele van Margitte bekende citaten waarin hij de hierboven geschetste impact 'keihard' ontkent:

'naar mijn weten waren er geen omstandigheden die mijn karakter of mijn kunst hebben gedetermineerd' en 'ik houd niet van geld, noch om zichzelf noch om wat het verschaft, want ik begeer niets van wat men kent'

Margritte: een mooi voorbeeld van een spanningsveld: (levens-) kunst vraag om vrijheid, maar de sociale/economische werkelijkheid slaat steeds beperkende paaltjes. Herkenbaar ? Of is er slechts sprake van schijnbare tegenstellingen ?

Op zoek naar een coach of counselor ? Zie http://www.wending.nu/

Oscar Meijn, feb 2010