Ik weet niet zo goed waarom ik dit opschrijf. Dat heb ik voor zo ver mijn herinnering reikt nog niet eerder gedaan. Een rol speelt de uitdaging die Cyriel me meegeven heeft, nl. om wat neer te schrijven over deze reis.
IK weet wel waarom ik er nu pas, na twee maanden mee begin. Simpelweg omdat we het afpikken van de hitte. Alleen toen we heel even in Frankrijk waren een bui gehad, en verder bovengemiddelde temperaturen. Veel Italianen die klagen over ‘caldo, caldo ‘ ( heet,heet). Iedere vorm van inspanning leidt onmiddellijk tot een nat T-shirt, en soms heb je daar alleen schaduw voor nodig. Ik draag een donkerblauwe pet tegen de zon, ’s morgens laat die de mooiste patronen zien van opgedroogd zweet. Je merkt dat je een tactiek probeert te ontwikkelen om aan de warmte ( in combi met hoge luchtvochtigheid) en vooral de zon te ontsnappen: waar komt de wind vandaan , als die er al is, op straat altijd de schaduw opzoeken, noodzakelijke activiteiten opschuiven naar de morgen of avond. Soms is de slaap moeilijk te vinden, en hebben we gelukkig een airco die wat helpt. Niet helemaal, er is veel stralingswarmte van de campercabine en de omgeving.
Er rijden veel campers rond, in het Zuiden alleen Italianen. Op geregistreerde camper-plaatsen ( waar je tegen betaling verblijft) zie je ze nauwelijks, en ze lijken allemaal aan de kust te staan. Daar heb je de verkoeling van de zeebries, maar ja, iedere dag onder een parasolletje en alleen het vermaak van lekkere dingen eten……
Na 2 maanden meldde Thea dat ze er echt aan toe was aan de warmte te ontsnappen; konden we niet wat sneller naar het Noorden trekken ? Het toeval wilde dat ik voorstelde om dat te doen, en wel gelijk naar het hoger gelegen Sila natuurpark. Op 1300 meter op een prachtige natuurcamping met absolute nachtstilte vindt ik de rust en de temperatuur om wat te gaan typen…
Het idee was simpel samengevat: slow travel met een camper-truck, zoals zo veel trends ineens voorzien worden van het woordje slow. We zouden de tijd nemen en wel drie maanden, richting Sicilië, en niet meer zo planmatig, efficiënt en doenerig jakkeren, waar ik als ik reis nogal eens last van heb. Het plan kijkt eigenlijk niet verder dan 1 dag vooruit. De tijd voor dingen nemen en niet meteen doorverkassen. Dat slow gaat wel goed en brengt rust, het brengt je in een tragere versnelling en het gevoel tijd over te hebben. Daar kun je dan niet zo veel mee; je hebt je huis wel bij je maar niet al je spullen, en geen omgeving waar je normaliter veel mee in interactie bent. Dus: veel lezen.
Rijden met de camper-truck is een avontuur op zichzelf in de Italiaanse rij-cultuur. Je hebt het idee dat alleen het stoplicht nog (en zeker niet volledig) zeggenschap heeft in het geheel van veronderstelde regels en aanwijzingen. Behalve in de centrale bergnatuur maakt alles een overbevolkte indruk: het is druk en er is een tekort aan bebouwbare grond. Centra zijn oud/middeleeuws, en dus niet berijdbaar. Wegen zijn smal, in kleinere plaatsen soms nieuw , maar wel 1 richting, te smal om met een truck te berijden. Los van de snelwegen leiden hoofdwegen nog door dorpen en stadjes, waar de ruimte maximaal benut wordt voor parkeren. Schuin inparkeren, dubbel parkeren dan nog even niet meegeteld. Met het opendoen van een portier let je niet op achterop komend verkeer. Dat laat net een wederzijdse stroom van kleine Italiaanse personenauto’s toe. Een truck zoals de onze vraagt meer ruimte, helemaal leuk wordt het als twee trucks elkaar moeten passeren. Gelukkig is de tegemoet komende personenautobestuurder gewend om alle hoekjes in te duiken die het de truck mogelijk maakt te passeren. Daarnaast heb je het ruimtegebrek in de haarspeldbochten. Het Italiaanse rijgedrag lijkt behoorlijk egocentrisch, als ik mijn probleem oplos en ik veroorzaak er 1 voor jou, nou dan los jij dat toch weer op. Het is ongeveer die strategie die de voetganger moet gebruiken om over te steken. Gewoon gaan, niet kijken, en die auto’s stoppen dan wel. Dat gebeurt dan ook; vrijwel geen ongelukken gezien, wel veel auto’s met krassen/blikschade. In dit gekrioel met weinig ruimte vraagt het met de truck zeer attent chaufferen, met letterlijk soms millimeterwerk,een sport op zich.
Naast het verkeer blijkt ook het vinden van een overnachtingsplek vaak een avontuur. Ik gebruik een camperboek van Europa, maar de gegevens blijken hoe zuidelijker we komen steeds vaker niet goed te kloppen, of de plekken blijken niet bereikbaar voor de camper-truck. In Genua bijvoorbeeld bleek de enige ons beken de plaats ( ik heb inmiddels ook een campinggids van Italië) steeds aan de andere kant van een spoorlijn te liggen waarbij geen punt gevonden kon worden waar wij er met onze hoogte van 3,5 m onderdoor konden. Dan maar een andere plaats opzoeken en met de trein heen en weer om Genua te verkennen. Een plek ‘in het wild’ vinden is al niet eenvoudig. In bewoond gebied is alles afgesloten, het boerenland is ontoegankelijk, natuurparken mag niet, en ik heb het al gehad over het ruimte- en parkeerprobleem. En dan de plekken zelf….. Als ervaren kampeerder ben je gewend dat in ieder geval een deel van de terreinen je kan ‘bevallen’. Dat kun je niet zeggen van camperplaatsen. In ieder geval in Italië. Als er al zo’n terrein is kun je je voorstellen waar die beschikbaar komen in een land waar horizontale ruimte schaar lijkt te zijn: direct naast drukke wegen en/of spoorwegen. En alles dan hutje mutje naast elkaar inrichten, bij mij vaak gekoppeld aan de vrees dat ik me er met mijn truck niet meer kan uit manoeuvreren. Vaak is zo’n plek ook bedoeld voor publiek water, afvoer en afval ( en dus stank)…..zeer zelden een reden tot genieten dus.
Volgende keer meer.
Reageren ? Opzoek naar een coach ? Kijk op www.wending.nu of neem contact met 06-55751644 of info@wending.nu
