Tijd en de beleving daarvan zijn intrigerende verschijnselen. In het klein is tijd al een factor die voortdurend (!) vraagt om onontkoombare overgave. Het behoort tot de dingen die we volstrekt niet kunnen beïnvloeden. Datzelfde geldt ook voor onze leeftijd. Subjectief heeft leeftijd blijkbaar veel waarde. Hoe vaak vraag je daar naar of wordt je daar naar gevraagd ?
Ik vindt de vraag naar de innerlijke, subjectieve kernleeftijd wel een mooie….. ‘Hoe oud ben jij eigenlijk ?’ Antwoorden zijn vaak verrassend en sprekend , en de verschillen met de objectieve leeftijd groot.
Tijdens een Change trek ( zie www.newshoestoday.com/site/offerings/changetrek ) arrangeren we een verrassende ontmoeting tussen onze reizende groep en Paul de Bot. Een ontmoeting die zonder een poging tot regie uitloopt op een soort kennismaking met hem. Ik herinner mij flarden….
Paul de Bot is hoogleraar Business en Spiritualiteit ( welk een paradox !) te Nijenrode. Zijn oorsprong is Indonesië. Een jaar solitair opgesloten in de dodencel in een Jappenkamp, daarna Commando geworden in het leger. Afgestudeerd als kernfysicus, en nog een handvol andere studies afgerond in zijn leven, waaronder klinische psychologie. Heeft vaak gependeld tussen Oost en West. Is tot hoogleraar benoemd na emeritaatsdatum en kan dus niet meer met emeritaat…. Zijn dag is er voor zijn studenten, dat wil zeggen van 11 uur in de morgen tot 2 uur in de nacht, de ochtend van 9 to 11 is voor hemzelf.
“Hoe oud bent u ?” ‘84’
“Wat is uw innerlijke subjectieve kernleeftijd ?” ‘IK ben zo oud als degene met wie ik in dialoog ben’
Voel je je aangesproken ? Reageren ? Op zoek naar een coach ? Zie www.newshoestoday.com/site/offerings/coaching_en_changetrek
Oscar Meijn, maart 2010
