Voor mij is Margritte een geniaal intellect in zijn werk maar ook in zijn soms vage en sterk filosofisch aandoende uitspraken. Wat mij boeide is de impact van twee dingen op zijn oeuvre: 1. die van een hechte kleine groep mensen om hem heen en 2. de noodzaak van zichzelf te voorzien in levensonderhoud.
Na een langere periode van flirten met opkomende kunstrichtingen, leidde het geloof van een kleine hechte groep kunmstenaars in het surrealisme, waar Margritte toe behoorde, tot zijn eigen onmiskenbaar eigenzinnige soort surrealistische werken. Hun steun was ongetwijfeld vitaal in deze stap. Veel later creƫert hij een breuklijn door weer terug te keren naar meer impressionistische werken. Teleurgesteld laat zijn omgeving hem in de steek en pakt Margritte daarna gedesillusioneerd zijn surrealisme met zijn karakteristieke handschrift weer op.
Ionas is zijn enige galeriehouder in zijn laatste levensperiode. Het is zijn hoogtepunt in faam tijdens zijn leven. Maar werkte Ionas ook als korset ? Hij houdt Margritte op het spoor van zijn inmiddels bekende handschrift. Een periode die Margritte de kritiek oplevert dat zijn succesvolle thema's wel vaak in zijn kunstwerken terugkeren.
Boeiend zijn ook enkele van Margitte bekende citaten waarin hij de hierboven geschetste impact 'keihard' ontkent:
'naar mijn weten waren er geen omstandigheden die mijn karakter of mijn kunst hebben gedetermineerd' en 'ik houd niet van geld, noch om zichzelf noch om wat het verschaft, want ik begeer niets van wat men kent'
Margritte: een mooi voorbeeld van een spanningsveld: (levens-) kunst vraag om vrijheid, maar de sociale/economische werkelijkheid slaat steeds beperkende paaltjes. Herkenbaar ? Of is er slechts sprake van schijnbare tegenstellingen ?
Op zoek naar een coach of counselor ? Zie http://www.wending.nu/
Oscar Meijn, feb 2010


