Ik heb ‘m gezien: de film die laat zien hoe het eruit ziet waar de sprookjes op houden.
En ze leefden nog lang en gelukkig
In deze film “le père de mes enfants” was het niet lang, althans niet voor de man.
En niet gelukkig, althans niet voor de vrouw. Leek het.
En de stief-kinderen, want die waren er ook, konden niet weglopen of wakker gekust .
En toch was dit het vervolg, het echte leven waarin al die universele wetten zich af spelen in vormen en kleuren die je bijna gedachteloos herkent of die je verrassen omdat ze zo herkenbaar zijn.
Het was niet vrolijk, nee het was echt. En daar zat’m de kracht: het was zo echt.
Niet ge-fotoshopt in emoties en verhoudingen, niet opgeleukt of weggezapt, maar echt en voluit in beeld.
Het zou jouw leven kunnen zijn, waarbij je dan hoopt dat je zo dicht bij jezelf en elkaars emoties kunt blijven.
Dat er liefde is die boven omstandigheden en tijdsdimensie heen ragfijn voelbaar is.
Dat zo goed mogelijk in het echt goed genoeg is en voldoende om door te gaan.
Het deed me beseffen dat voelen en weten, uiterlijke en innerlijke beleving totaal verschillende dingen zijn. En dat je daar ruimte voor moet maken en gunnen.
Er was ook een stukje irritatie: juist omdat het zo werkelijk was, bood deze film geen enkele ruimte om te ontsnappen uit de eigen realiteit en was in die zin confronterend.
Wil ik ontsnappen dan, wil ik het sprookje?
Honderd jaar slapen en een ander door de dorens een weg laten banen?
Is mijn eigen leven niet op weg naar lang en gelukkig in de echte vorm?
Of hoe geef ik het vorm, neem verantwoordelijkheid?
Kies voor gelukkig zijn en baan me een weg daar naartoe….
Ben jij ook in het grote bos en op zoek naar het goudklompje in jouw leven of een coach met grote oren? Kijk de film en/of neem contact op via www.wending.nu
Marlene Brussaard, mei 2010
