The Art of living: betekenis geven.
Gisteren een fantastische film gezien, dit is een uitnodiging ! Het gaat om “Le père des mes enfants” van Mia Hansen-Love. Een film die je midden in het leven brengt, terwijl je er naar kijkt.
New shoes today had recent een mooie nieuwsbrief rondgezonden, met daarin de verwoording van een spontane dialoog tussen Socrates en new shoes today. Deze dialoog sloot af met de uitnodiging aan de lezer om dit gesprek in levende lijve voort te zetten in Amsterdam. Dit gesprek vond dinsdag middag jongstleden plaats met een 20tal deelnemers. De zondag daarvoor zetten we als organisatoren in een lang telefoongesprek de puntjes op de i. Daarna val ik in een TV documentaire over Sam. Sam, doof en blind, in een soort spasme in de rolstoel, vanaf zijn 10de aan de mobiele beademing. Drie mensen kunnen met hem communiceren met aanraakgebaren op zijn gezicht. Sam haalt met excellente cijfers het VMBO ! Hij geeft het leven een cijfer 9.5 . In Pauw en Witteman daarna zingt Sara Kroos over buitenbeentjes, maatschappelijke outcasts in ‘Nachtkaravaan’.
Er blijft wat onbehagen bij mij hangen tijdens onze dinsdagontmoeting over levenskunst. Mooie ontmoeting met mooie mensen, samen levenskunst verder brengen ? Het onbehagen roept vragen op . Zij wij de geprivilegieerden, is dit decadentie, een nieuwe wat verhulde wijze van ego-manifestatie, creëren deze positivo’s nieuwe maatschappelijke illusies ?
Er is iets dat niet congruent voelt, en het blijft de rest van de week wat bij me hangen. De film “Le père des mes enfants”zet de dingen weer op zijn plaats bij mij. Levenskunst ? Een zin als een kristal borrelt in me op :
“Vat moed, doe voort ( en ‘weet’ dat met al wie je bent) “
Het onbehagen, het gevoel van incongruentie, ze zijn verdwenen
Reageren ? Op zoek naar een coach ? Zie www.wending.nu
Oscar Meijn, mei 2010
